NET25::News::Vindication for Duterte; Start of the Fall of ICC

Kung walang impeachment trial ngayon, maaaring ito ang nasa headline ng lahat.

On Monday in Washington, Secretary of State Marco Rubio announced what he called a whole-of-government campaign to "systematically disable" the International Criminal Court — to dismantle it, in his own words in a Wall Street Journal op-ed, "brick by brick, if necessary." Walang direktang Tagalog translation, pero maaaring "lansagin" o "wasakin," unti-unti, bawat piyesa ng ICC. Travel bans, visa revocations, expanded sanctions, and diplomatic pressure on member states to walk away from the tribunal altogether. Ang mensaheng ito, na tuluyan nang talikuran ang tribunal, as the State Department framed it: sovereign states over globalism.

Panoorin ang anunsyo dito:
https://www.youtube.com/watch?v=hgtCQOIV-Ys

Sa isang selda sa Scheveningen, marahil ay napangiti nang bahagya ang isang 81-anyos na Pilipino.

Because strip away the diplomatic language and what Washington declared this week is, almost word for word, what Rodrigo Duterte has been saying since 2018, when he pulled the Philippines out of the Rome Statute. Hinila niya palabas ng ICC ang Pilipinas.

Na ang ICC ay isang institusyong walang pananagutan sa sinuman ngunit naghuhusga sa mga bansang may soberanya. Na wala itong pananagutan sa mga botante o electorate. Na ang hurisdiksyon nito ay siya mismo ang nagbigay sa kaniyang sarili. Noong si Duterte ang nagsabi nito, tinawag itong daldal ng isang strongman na tumatakas sa kaniyang pananagutan. Ngayon, ang pinakamakapangyarihang bansa sa buong mundo na ang nagsasabi — mas malakas pa, at may kaakibat pang mga sanctions.

That is the first thing the Trump administration's campaign means for the Duterte case: vindication.

Hindi ito legal na vindikasyon. At maaaring hindi babasahin ng mga hukom ang pahayag ni Rubio sa loob ng korte. Pero marahil ay mas matibay pa ito. Ang sentrong argumento ng kampo ni Duterte, na kailanman ay walang hurisdiksyon ang korte sa isang bansang matagal nang umalis dito, ay hindi na isang argumentong ibinubulong lamang mula sa akusado. It is now the stated foreign policy of America.

The second thing it means is leverage of a different kind.

Consider the court's position. Eleven of its officials, including nine judges and the chief prosecutor, are already under US sanctions. Its member states are being pressured to defect o tumiwalag mula sa ICC. Its affiliated organizations — the NGOs, the investigators, the service providers that make prosecutions possible — now operate under the threat of American penalty.

This is a court under siege, fighting for its institutional life. At ang institusyong lumalaban para mabuhay ay nangangailangan ng isang kaso na maipagmamalaki upang patunayan na mahalaga pa rin ito.

At iyan ay si Duterte.

Si Rodrigo Roa Duterte ang maituturing na "most prized possession" ng ICC — ang kaisa-isang dating pinuno ng estado na nasa kustodiya nito ngayon, ang nasa sentro ng kalendaryo at paglilitis na nakatakdang buksan sa Nobyembre 30.

At tandaan: hindi pa siya nahahatulan ng anuman. Inosente pa rin siya sa mata ng batas. Ngunit ganyan ang trato sa kanya — hindi bilang akusadong may karapatan, kundi bilang koleksyong hindi maaaring mawala.

At totoo iyon: siya lamang.

Tingnan ninyo ang listahan ng mga pinuno ng estado na kinasuhan ng ICC pero ni minsan ay hindi humarap sa The Hague. Si Omar al-Bashir ng Sudan — kinasuhan ng genocide noong 2009 pa, nakakulong sa sarili niyang bansa, ngunit hindi kailanman isinuko sa ICC. Si Vladimir Putin ng Russia — may warrant of arrest mula noong 2023, malayang naglalakbay. Si Benjamin Netanyahu ng Israel — may warrant mula noong Nobyembre 2024, nakaupo pa rin bilang punong ministro. Si Muammar Gaddafi ng Libya — namatay bago pa siya maaresto. Ang tanging dating pinuno ng estado na nahawakan ng ICC bago si Duterte ay si Laurent Gbagbo ng Côte d'Ivoire — na matapos ikulong nang halos walong taon ay pinawalang-sala.

Sa lahat ng makapangyarihan ng mundong ito na hinahabol ng ICC, isang Pilipino lamang ang nasa selda nito.

Kaya may mga nagsasabing hindi nila pakakawalan ang korte, anumang teknikalidad o makataong dahilan ang ilatag.

Sa Ingles: "Some insist the court will never release him, on any ground, technical or humanitarian."

Sa katunayan, tinanggihan ang interim release noong Setyembre 2025 at muli sa apela, kinatigan ang patuloy na detensyon nitong Marso at Mayo, at ibinasura ang hamon sa kanyang fitness to stand trial sa kabila ng klinikal na ebidensyang iniharap ng kanyang mga abogado tungkol sa kanyang edad at karamdaman.

But here is the irony the camp understands well: the tighter the court grips its most prized possession, the more it proves the camp's point.

If Duterte's continued detention is driven even in part by the institution's need to justify its own existence, then his imprisonment stops looking like justice and starts looking like exhibition. Every denied motion becomes evidence not of his guilt but of the court's desperation.

That is why Washington's campaign is a gift to the Duterte camp even if it never opens a single cell door. They no longer need to win the legal argument. They need only to win the legitimacy argument — and America is making it for them, brick by brick.

A conviction handed down by a sanctioned, defunded, diplomatically isolated tribunal will carry an asterisk in the eyes of half of the world, and in the eyes of the millions of Filipinos who never stopped supporting him.

At para sa Pilipinas? Parang magbabago ang politika sa isang iglap.

Si Pangulong Marcos, na paulit-ulit nang nagsasabing walang hurisdiksyon ang ICC at hindi kikilos ang kanyang gobyerno para tumulong dito, ay biglang makikihanay sa posisyon ng Washington (kung gagawin niya). Awkward, 'di ba? Kasi ang kanyang gobyerno rin mismo ang nagsakay kay Duterte sa eroplano noong Marso 2025.

The pro-ICC voices at home must now argue that our treaty ally is wrong about the very court they champion.

NET25 News

Vindication for Duterte; Start of the Fall of ICC

Keep reading